duiken bij duikteam ijmond helmduiken bij duikteam ijmond duikopleiding bij duikteam ijmond wrakduiken bij duikteam ijmond duiken bij duikteam ijmond helmduiken bij duikteam ijmond duikopleiding bij duikteam ijmond wrakduiken bij duikteam ijmond duiken bij duikteam ijmond helmduiken bij duikteam ijmond duikopleiding bij duikteam ijmond wrakduiken bij duikteam ijmond duiken bij duikteam ijmond helmduiken bij duikteam ijmond duikopleiding bij duikteam ijmond wrakduiken bij duikteam ijmond duiken bij duikteam ijmond helmduiken bij duikteam ijmond duikopleiding bij duikteam ijmond wrakduiken bij duikteam ijmond duiken bij duikteam ijmond helmduiken bij duikteam ijmond duikopleiding bij duikteam ijmond wrakduiken bij duikteam ijmond duiken bij duikteam ijmond helmduiken bij duikteam ijmond duikopleiding bij duikteam ijmond wrakduiken bij duikteam ijmond duiken bij duikteam ijmond helmduiken bij duikteam ijmond duikopleiding bij duikteam ijmond wrakduiken bij duikteam ijmond duiken bij duikteam ijmond helmduiken bij duikteam ijmond

U bent hier

Feed-aggregator

Goof van Rijswijk – Ben je als soloduiker self sufficient?

Duiken in beeld - wo, 28/09/2016 - 20:35

Goof van Rijswijk volgt de IANTD cursus Self Sufficient Diver, oftewel: soloduiken. In dit duikreport doet hij verslag van zijn ervaringen in deze cursus.

Datum:  16 juli 2016
Duiklocatie: Kerkweg Den Osse

Cursus I.A.N.T.D Self Sufficiënt Diver 15 en 16 juli 2016.
Instructeur: Ferry van Dorst
Assistent: Leonieke Goutier
Cursist: Goof van Rijswijk

Ik liep al langer rond met de gedachte om “eens een keer” de cursus soloduiken te gaan volgen. Eigenlijk is het zo dat deze cursus voluit “Self Sufficiënt Diver” heet. Een naam die absoluut recht doet aan de inhoud van de cursus. Het gaat er niet om of je solo leert duiken maar of je jezelf kan helpen mocht er onder water iets niet gaan zoals normaal. En dan net name voor mensen die onder water op zichzelf aangewezen zijn zoals bijvoorbeeld instructeurs en fotografen.

Na op vrijdagavond, bij Ferry en Leonieke thuis, de theorie behandeld te hebben, meldde ik mij om 9 uur aan de Nieuwe Kerkweg. Na de duikuitrusting bekeken en geanalyseerd te hebben ga ik te water voor de eerste duik van vandaag. Uiteraard na steeds bij mezelf de “safety-drill” te hebben gedaan (Lucht, lijn, maskers, meters en de bubblecheck).

Duik 1 bestaat uit de valve-drill en de maskerwissel. Na uitleg aan de kant, terwijl Leonieke onder water met een boei aan de oppervlakte op mij hangt te wachten, zwem ik naar haar toe. Op haar aanwijzing probeer ik de rechterkraan dicht te draaien maar kan er niet bij. Ik voel nog een keer en nog een keer maar kan hem gewoon niet vinden. Grrrr……boven water kon ik er zo bij! Ik voel water in mijn polsseals lopen en zelfs langs mijn nekseal komt er water binnen maar het lukt niet. Op het moment dat ik op wil geven, laat Leonieke mij zien dat ik met 2 handen mijn set op moet tillen en dan opeens voel ik de kranen…..”gelukkig” zeg ik in mijzelf. En dan loopt de rest voorspoedig. Eerst 1 kraan dicht, wisselen van automaat, weer open en dezelfde grap aan de andere kant. Mocht er een probleem zijn met een 1e trap, automaat of o-ring, kun je op deze manier je probleem lokaliseren en de rest van je lucht veiligstellen.
Daarna is het nog een kwestie van het wisselen van een masker en weer terug naar je eerste, inclusief het opbergen in je pocket. Gelukkig ging dit vlekkeloos.

Duik 2 was een duik waarbij Ferry zich afvroeg hoe diep ik zou gaan. Dat werd 18.5 meter. Het zicht was onder de 15 meter nog maar minder dan een halve meter en roetdonker. Ik vond het diep zat eigenlijk.

Na deze 2 duiken hebben we lekker wat gedronken en een patatje gegeten bij “Even Pauze”, de snackbar op de parkeerplaats van Den Osse. Na een briefing werd duidelijk dat ik mijn grens nog even wat moest verleggen. Ferry zei, “je hebt nu 18.5 meter en probeer eens onder de 20 meter te gaan, daarna kom je terug en laat je je boei op vanaf 5 meter en maak je je veiligheidsstop”. Dus ging ik voor duik 3 weer dezelfde kant op als net en het was donker, koud en het zicht was zeer slecht. Ik heb geen angst voor diepte en donker maakt mij ook niet uit maar er moet wel wat te zien zijn, dat was dus niet zo maar ja, opdracht is opdracht. Het werd uiteindelijk 25.3 meter. Na de boei opgelaten en de stop gemaakt te hebben, heb ik mij weer bij Ferry gemeld voor de 4e opdracht (die had hij nog even geheimgehouden).

“Hoeveel reefballs liggen er?” was de opdracht. Dus ik ging op pad. Gelukkig wist ik waar ze liggen en ik was er dus zo. Het zicht was 2 meter en dan is het heel lastig om te zien waar het begint en eindigt maar ik deed mijn best. Ik kwam op 83 stuks, nooit gedacht dat het er zoveel waren zeg. Uiteindelijk was mijn antwoord niet goed maar ik kreeg wel een hand van Ferry en Leonieke met de mededeling dat ik geslaagd was als S.S.D.

Bedankt DiveDiveDive!

(foto’s: René Weterings)

Categorieën: Duiknieuws

Stuur je zeepaardfoto’s in voor de Guylian-wedstrijd!

Duiken in beeld - wo, 28/09/2016 - 17:30

Alle zeepaardjes verzamelen! Guylian organiseert de zesde editie van de Seahorses of the World fotowedstrijd

Foto: Edwin van der Sande

De Guylian Seahorses of the World fotowedstrijd is een tweejaarlijkse wedstrijd met als thema de zeepaardjes. Samen met NELOS en Project Seahorse wil Guylian met deze wedstrijd de aandacht vestigen op de bedreigde zeepaardjes en het werk van Project Seahorse dat zich tot doel heeft gesteld deze diersoort en hun habitat te beschermen.

Je kunt je (maximaal vijf) beste zeepaardjesfoto’s insturen. Alle informatie plus het deelnameformulier vind je op de website. Sowieso worden ze vertoond in de online gallery van Guylian.  Deelnemen kan nog tot en met 8 november.

Prachtige prijzen
Dankzij NELOS, Scubapro, Guylian en Project Seahorse zijn er mooie prijzen te winnen. Je kunt meedoen in drie categorieën.

De Jury Prijs beloont de drie beste foto’s met een Scubapro product, een heerlijke chocoladepakket en een bon voor een lokale duikwinkel, beschikbaar gesteld door Guylian. Inzendingen worden beoordeeld door een onafhankelijke jury bestaande uit onderwaterfotografen, duikers en leden van Project Seahorse.

De Publieksprijs is gebaseerd op hoeveel likes een inzending krijgt op Facebook. Er wordt een shortlist gemaakt van meest gelikete foto’s en hieruit kiest een jury een top drie.

De iSeahorse prijs is voor een persoon die zijn foto’s ook op iSeahorse uploadt. Uit alle nieuwe inzendingen wordt 1 bijdrage geloot en die wint een gesigneerd boek over zeepaardjes. iSeahorse is een online platform en app waar iedereen aan kan bijdragen met zijn zeepaardjesfoto. Jouw informatie helpt het Project Seahorse team om populaties bij te houden en betere beschermingsmaatregelen te nemen.

De prijsuitreiking vindt plaats op het NELOS festival op 26 november in Oostende.

Zeepaardjes, magische maar fragiele dieren
Guylian is sinds 1999 partner en sponsor van Project Seahorse. Project Seahorse is een klein maar daadkrachtig team van mensen die een groot verschil maken in de bescherming en het duurzaam gebruik van onze oceanen en kusten. In totaal doneerde Guylian al € 1,5 miljoen voor hun programma’s. Naast de jaarlijkse financiële bijdrage helpt Guylian ook de boodschap te verspreiden via de miljoenen doosjes die het jaarlijks wereldwijd verkoopt.

Categorieën: Duiknieuws

Leendert Smit – Laatste duik in de plas

Duiken in beeld - wo, 28/09/2016 - 15:00

Een hele zomer maakte hij avondduiken in de Zevenhuizerplas. Vandaag de laatste duik van dit seizoen.

Datum:  12 september 2016
Duiklocatie: Zevenhuizerplas

Vanaf begin juli hebben we elke maandagavond in de Zevenhuizerplas een duik gemaakt. Maar nu is de avond van de laatste duik aangebroken. Het is een ongewoon warme avond en als we ons staan om te kleden zit het strand nog behoorlijk vol met badgasten. Vrij uniek voor de tweede week van september.

We schuiven even later tussen de handdoeken en de parasols (vreemd, de zon is bijna onder) door naar het water. Puffend en zwetend trekken we onze vinnen aan en daar gaan we.

Al snel komen we de eerste snoekjes tegen maar wat zijn ze weer schuw. Ze draaien zich bij voorkeur van je weg en steken hun kop in de waterplanten. Dat levert natuurlijk geen spectaculaire plaatjes op. Dan ziet mijn buddy een groter exemplaar. Zij (ik heb begrepen dat de vrouwtjessnoeken veel groter zijn dan de mannetjes), ligt op het wier en ik probeer haar voorzichtig te benaderen. Ze blijft even liggen, net lang genoeg om 2 foto’s te maken en daarna spurt ze er vandoor.

Langzaam wordt het donker. We zwemmen langs een steile wand en beneden ons zien we meer snoekjes en een grote paling maar die duikt snel in een holletje. We gaan wat dieper en zien weer een paling. We achtervolgen het beest voor een mooie foto maar hij heeft geen zin en maakt zelf ook nog eens heel veel stof. Zou hij proberen en stofgordijn op te trekken? We zijn een half uurtje onderweg en draaien om. Terug in de wierzone zie ik ineens de kop van een paling boven de planten uitsteken. Om de een of andere reden is deze niet schuw en ik kan hem rustig benaderen en fotograferen. Het is inmiddels wel volslagen donker en mijn kleine rode pilot lampje is niet ideaal. Ik hoop dat de foto’s een beetje scherp zijn want ik zie nauwelijks wat ik fotografeer.

Op een kaal veenblok zit een zoetwaterkreeft. Die moet er natuurlijk ook nog even op. Maar nu is het mooi geweest. We gaan terug richting strand. We jagen twee meisjes schrik aan als we plotseling uit het water oprijzen. Even verderop is een feestje aan de gang. Het is hier een gezellige boel op een zwoele avond. Een mooi afscheid van de zomeravond duiken.

Categorieën: Duiknieuws

René Weterings – Vaardag met Onderwatersport-redactie (1)

Duiken in beeld - wo, 28/09/2016 - 09:00

Een dagje duiken vanaf een boot, een lekker dagje weg met de redactie van de Onderwatersport. Dat ziet René wel zitten…

Datum: 18-9-2016
Duiklocatie: Preekhil (vanaf Tertius)

Deze zondag staat de jaarlijkse vaardag met de Onderwatersport redactie weer op de agenda. Heerlijk een dagje duiken vanaf de comfortabele Tertius. Daar heb ik zin in!

Het begint een traditie te worden, ieder jaar op een zondag in september gaan varen met een grote groep met mensen die zich allemaal op hun eigen manier inzetten om acht keer per jaar een mooi magazine weg te kunnen zetten. De Onderwatersport heeft een verbeterslag gemaakt de afgelopen twee jaar en het is fijn om daar aan bij te dragen vind ik. Die gedachte is niet voor mij alleen heb ik het idee, want het is een gezellig groepje mensen wat al bij het inschepen om 8.30u in de haven van Bruinisse lol heeft met elkaar. Iedereen is gelukkig op tijd, dus we kunnen op tijd vertrekken om de sluis te halen. Vandaag staat namelijk het Grevelingenmeer op het programma, we gaan duiken bij Preekhil.Aan boord worden we, zoals altijd, hartelijk verwelkomt door Ruud en Ellen, de schipper en zijn vrouw. De koffie staat binnen al klaar en ik neem van de gelegenheid gebruik om bij te kletsen met wat mensen die ik al een tijdje niet in persoon gesproken heb. Ook maak ik kennis met mensen die ik eerst alleen via Facebook “kende”, dus de dag begint goed. Het belooft vandaag een mooie dag te worden. Het zonnetje laat zich nog niet zien, maar dat gaat niet lang meer duren. We moeten ongeveer een uur tot anderhalf uur varen, genoeg tijd dus om te genieten.

Ik praat aan dek met Stefan, één van de personen die ik nog niet eerder in persoon sprak. Het is erg gezellig en de tijd vliegt voorbij. We komen aan bij de eerste duikplaats van de dag. We ankeren een stukje ten oosten van de instap vanaf de kant. Wat ben ik blij dat ik vandaag dat eind niet hoef te wandelen, maar heerlijk vanaf het schip kan springen. We krijgen even kort een briefing van Ruud en daarna nog een welkomstwoordje van Rob, de hoofdredacteur van de Onderwatersport. Iedereen heeft duidelijk zin in het duiken, Rob houdt het kort en wenst iedereen een fijne dag.

Even is het net een kolonie mieren aan boord en eigenlijk net even te vol. Ik besluit, net als sommige anderen, om even te wachten tot de eersten van boord zijn. We hebben immers geen haast vandaag. Nadat er wat plaats is vrijgekomen maak ik mijn spullen gereed, kleed me aan en spring aan stuurboordzijde van boord. Ellen geeft met de pikhaak mijn cameraset aan en ik kan vertrekken. Wat is dit luxe zeg, hier kan ik wel aan wennen!

Ondanks dat de zon verwacht was, had ik voor vandaag mijn macrolens gemonteerd. Dat blijkt geen slechte keuze te zijn, want het zicht is niet echt top. Ok, ik had best wat groothoekplaatjes kunnen schieten, maar de duikstek leent zicht voor mij persoonlijk meer voor het scharrelen naar kleine diertjes. Ik laat me eerst even afzakken naar ongeveer elf meter diepte, maar daar wordt het zicht nog slechter en de bodem ziet er heel erg doods uit. Schimmel en slib domineren het landschap en daar ben ik dus snel klaar mee.

Terug naar ondiep water dus, ik kom uit op zeven meter en daar zie ik meer van het landschap en zie al snel de eistrengen van de bruine plooislakken. Ik zoek de slakjes zelf, maar die laten zich niet zien of ze zitten op onmogelijke plaatsen voor het maken van een foto. Ik struin verder en zie een grondeltje dat vreemd genoeg vrij zwemt en van oester naar oester zwemt om vervolgens steeds een prachtige houding aan te nemen voor de foto. Ik volg het visje, maar helaas wil het me niet lukken dit tafereel vast te leggen, maar ik geniet toch wel! Het zicht klaart wat op en ik merk dat het zonnetje nu continu aanwezig is, ik heb het echt heel erg naar mijn zin. Een mooi begroeid zakpijpje trekt mijn aandacht en ik probeer eens wat anders. Ik stel mijn camera in op een uitsnede van 1:1, vierkant dus. Dat past beter bij dit zakpijpje, wat zo mooi omhuld is met oranje kolonievormende zakpijpjes.Mijn manometer zakt al weer richting de 50bar, tijd om terug te peddelen naar de Tertius. Mijn snufferd in het zonnetje is het heerlijk. Het is wel even een stukje zwemmen naar de Tertius, heb ik meteen mijn sportmomentje weer gehad!  Ik leg mijn camera op de lift die op het achtersteven is gemonteerd. Ruud brengt hem veilig aan boord en ik klim via de trap omhoog. Niet alleen ik, maar ook de andere hebben zichtbaar genoten. Als ik mijn spullen weer uitgetrokken heb, kan ik weer van een bakkie koffie en het zonnetje genieten. Heerlijk…nu op het gemakje relaxen voordat we de tweede duik gaan maken. Dit is prima vol te houden zo…!

Max. diepte 11,1m, temp. 20gr.C., zicht 1-4m, duiktijd 75min.
Duik 710 (Preekhil, zondag 18-9-2016, 11.00u)

Categorieën: Duiknieuws

Vaste voorzieningen voor freedivers in Boschmolenplas

Duiken in beeld - wo, 28/09/2016 - 08:19

Freedivers hebben er een vaste plek bij. Op Duiklocatie Boschmolenplas zijn nu blijvende voorzieningen voor freedivers aanwezig.

Een primeur voor Nederland, aldus de Dutch Freediving Assocation. De Boschmolenplas bij het Limburgse Panheel is de eerste duiklocatie met een vaste inrichting voor freedivers.

Eind september werd in de populaire duikplas een drijvend ponton geplaatst, dat op de vier hoeken is voorzien van een verzwaarde afdaal-/opstijglijn voor freedivers: een lijn tot een diepte van 15 meter, 1 lijn tot 20 meter en 2 lijnen tot 25 meter diepte.Aan de zijkant van de ‘lijndragers’ wordt de maximale diepte van betreffende lijn aangegeven. Ook aan het uiteinde van de lijnen wordt de maximale diepte aangegeven. Aan/op de ronde schijven kunnen indien gewenst magnetische ‘tags’ bevestigd worden die de freedivers mee naar boven kunnen nemen. Deze magnetische tags zijn ter plekke bij de kiosk verkrijgbaar. Aan de lange zijden van het ponton zitten leuningen waar de freedivers zich tijdens de voorbereiding aan vast kunnen houden.

Populair
Freediving als sport zit de afgelopen jaren flink in de lift. Niet in het minst door de topprestaties die Nederlandse freedivers zoals Nanja van den Broek (wereldrecord in 2015) en Jeanine Grasmeijer (wereldrecord Free Immersion in september 2016) op wereldniveau neerzetten.

 

Klik op een foto om deze groot weer te geven en de diavoorstelling te starten.

Categorieën: Duiknieuws

Ayumi Kuramae Izioka – Duiken in een grot bij een moerasgebied

Duiken in beeld - di, 27/09/2016 - 20:01

Een enorm moerasgebied in Brazilië blijkt uitdagende duikmogelijkheden te hebben. Er moet echter wel eerst geoefend worden op wat bijkomende zaken…

Datum:  2 augustus 2016
Duiklocatie: Pantanal, Brazilië

Daar gingen we dan. Na een vlucht van 11 uur, waar de meesten verwachtten dat we de Olympische Spelen zouden bijwonen, maakten wij ons klaar voor een roadtrip van wel 16 uur lang. In een 4×4 vertrokken wij vanuit Sāo Paulo richting een moerasgebied die wel 5x zo groot is als Nederland, waar ik 73m moest abseilen om mijn meest gelieve hobby te doen: Duiken.

De Pantanal en Bonito

Brazilië, het land van voetbal, stranden en samba maar ook het land van de natuur. Neem de Amazone bijvoorbeeld. Een uitgestrekt tropisch regenwoud, de longen van ons planeet. Alhoewel de Amazone alle aandacht trekt, is de Pantanal de grootste ‘hotspot’ van biodiversiteit van heel Zuid-Amerika en bevat daarom de hoogste concentratie van wilde dieren op het continent. Daarnaast, is het gebied ruim 5x zo groot als Nederland! Het is de wereld van wel 159 zoogdieren zoals de jaguar en manenwolf, 650 vogelsoorten, ruim 300 vissoorten, hyacint-ara’s en de reuzenmiereneter. En ja, die reuzenmiereneter werd gespot, na ruim 12 uur te hebben gereden, midden op de weg waar het dier ternauwernood aan zijn dood ontsnapte.

Alle aanwezige planten en dieren zijn afhankelijk van het regen- en droogseizoen. Elk jaar vullen zware regenvallen de lagunes en overvloeit 85% van het landschap (dit zou maar bij Nederland gebeuren…Maastricht aan Zee). De regen maakt iedere dag een nieuw landschap, een rivier ontspringt, een lagune verdwijnt, een oneindige levenscirkel. Door de zware regenvallen in en rondom het Pantanal, is er veel water- c.q. regenerosie. De combinatie van zware regenvallen en kalkstenen hebben er ook voor gezorgd dat er wel honderden grotten in de omgeving gevormd zijn. Sommigen met een interne en helderblauwe meer.

Na 16 uur te hebben gereden, kwamen wij aan in Bonito. Een plaats in de staat van Mato Grosso do Sul, een van de top bestemmingen voor ecotoerisme van heel Latijns Amerika. De belangrijkste bezienswaardigheden zijn de natuurlijke landschappen, bossen, rivieren met kristalhelder water, watervallen, grotten en sinkholes. En wanneer een duikfanaat de combinatie hoort van de woorden “grotten, sinkholes, kristalhelder water” dan klinkt dat als muziek in de oren en iets waar wij het liefst, met of zonder onze duikuitrusting, in willen springen om te ontdekken wat er te zien is onder water. Vooral ik, als mariene biologe.

Na de eerste dagen de omgeving te hebben verkend en in de rivieren te hebben gesnorkeld, vond ik dat het tijd was voor een uitdaging. Daar zaten we dan, te onderhandelen wanneer ik een duik zou doen, waarna ik nog dezelfde avond bij een klim-hal stond om een training voor abseilen te doen. Ik ben zo’n persoon die ineens zijn angsten vergeet, maar dan op het moment zelf denkt: “waar ben ik nou weer beland” en “wat doe ik mijn hart aan”?
Voordat ik het wist stond ik in een harnas en werd mij uitgelegd hoe ik die 8 meter omhoog moest. Bezweet als een gek, hallo hoogtevrees, kwam ik bij het plateau boven aan. Waarna de instructeur nog lachend zegt: “morgen is de klim nog 9x langer”.
Nog 2x omhoog en omlaag en ik was goed gekeurd: “Até amanhā, e um bom passeio” – “Tot morgen en een goede reis”… Zeg dat wel.

Volgende keer: Olympisch abseilen en duiken

Categorieën: Duiknieuws

In beeld: Squadron of Hope, Raja Ampat

Duiken in beeld - di, 27/09/2016 - 18:13

Geniet van de baitball en de jagende mobula’s. Filmmaker Nu Parnupong neemt je mee naar Misool in het zuiden van Raja Ampat. Ooit het terrein van stropers, nu een zeereservaat. 

Categorieën: Duiknieuws

Dirk Van den Bergh – Waarschuwing: niet voor gevoelige kijkers!

Duiken in beeld - di, 27/09/2016 - 15:18

Anderen gaan naar Afrika voor de Big Five, duikreporter Dirk gaat naar de Bergse Diepsluis voor de Little Three: sepia, sepiola en pijlinktvis!

Datum:  22 september 2016
Duiklocatie: Bergse Diepsluis

Om 14.21 uur heeft de herfstequinox plaatsgehad en onze eerste herfstduik van 2016 wordt een nachtduik bij de Bergse Diepsluis. Mijn buddy is Maurits Kolsteren, een kolos van een vent (voor wie Roan Stoel kent: nóg imposanter …), het grootste lawaai van duikclub Argonauta, maar onder water de rust zelve!

Terwijl we ons aan de waterkant aan het klaarmaken zijn zie ik rechts van de trap beweging aan de oppervlakte. We wilden naar links vertrekken, maar ik fluister in Maurits zijn oor (om te vermijden dat alle buddyparen daarheen gaan) dat er rechts waarschijnlijk vissen zitten. Dus eerst daarheen!

We steken ons hoofd nog maar net onder water en we hebben al prijs! Het is een gewonde harder. Terwijl ik hem aan het filmen ben zie ik hoe hij aan die wonden komt: terwijl hij op de bodem ligt trekt een krab een schub van zijn lijf en peutert met zijn scharen in de levende vis! Echte hooligans die krabben: even verder zien we er eentje met een grondel tussen zijn scharen: in de ene het lijf en in de andere de kop waaraan hij aan te peuzelen is … Hij draait die kop met de ogen mooi naar de camera … griezelig!

Maurits ziet een sepia. In het ondiepe gedeelte zitten ook veel paardenanemonen, heremietkreeftjes en zeenaalden. Daar: een paling! En nog één en nog één … het wemelt er gewoon van de palingen! De groene wierslakjes en de hooiwagenkrabben zijn ook van de partij. Maurits doet teken met zijn lamp: een tong. Ik heb deze vis al dikwijls op mijn bord gehad en nu zie ik voor het eerst waar hij zijn naam aan te danken heeft: lijkt inderdaad van voor op een tong. Grappig toch die ogen en mond die aan dezelfde kant staan! Een kreeft is aan het jagen en een krab laat zich niet beetnemen. Ik kan een mooi beeld maken van een visje met op de achtergrond een paardenanemoon. Het visje ga ik voorlopig determineren als een koornaarvis. Is er iemand die dit kan bevestigen? Even later probeert een krab hem te vangen, maar dat mislukt! We zien krabben en grondels die zich verschuilen in oesters: als bescherming of loerend op een prooi?

Plots zie ik Maurits hevige bewegingen maken. Hij heeft de stuipen toch niet zeker? Gelukkig niet! Hij probeert de vieze borstelwormen van zich af te houden. En dan hét moment van de duik voor mij: Maurits vindt een pijlinktvisje! Bij mijn eerste nachtduik als les voor mijn 1* had mijn instructeur Bas dit ook al eens aangewezen, maar toen had ik niet door wat er te zien was. Nu zie ik het voor het eerst in levende lijve. Heel moeilijk om te filmen, klein en beweeglijk.

We zijn nu al 90 minuten onder water en met al wat er te zien was niet dieper geweest dan 4,5 meter. Zullen we maar eens aan de oppervlakte gaan kijken waar we ons bevinden? De trap ligt een eind links van ons. Geen probleem: ik heb nog 62 bar over. We zwemmen ondiep naar de trap. Ondertussen worden we bestookt door de borstelwormen. Ik kom netjes met 47 bar aan de trap, maar dan doet Maurits weer teken: hij heeft een sepiola gezien! Nu hebben we de drie inktvissen van de Oosterschelde in één duik gezien: sepia, sepiola en pijlinktvis! Dat beestje houdt ons nog een hele tijd bezig: ook moeilijk om in beeld te houden!

Na 110 minuten komen we boven. Wat een geweldige duik was dit! Ik denk dat er nog veel nachtduiken zullen volgen … Bedankt Maurits voor het vinden van de Little Three en de mooie, rustige duik!

Categorieën: Duiknieuws

Nature Talks – De uitdagingen van fotografie in de Noordzee

Duiken in beeld - di, 27/09/2016 - 13:28

Op zondag 13 november zitten dé drie noordzeefotografen Cees Kassenberg, Cor Kuyvenhoven en Udo van Dongen op het Nature Talks-podum. Met elkaar en met jou discussiëren ze over de uitdagingen van fotografie in de Noordzee. Natuurlijk met mooie beelden van ‘onze eigen zee’. 

Foto: Cor Kuyvenhoven

Onze zee, de Noordzee. Maar hoe ziet het er onder de waterspiegel uit? Drie fotografen proberen al jaren -figuurlijk dan- de Noordzee boven water te halen en zichtbaar het maken voor iedereen. Want het is een feit, we willen alleen beschermen wat we kennen. Met hun foto’s maken Cees Kassenberg, Cor Kuyvenhoven en Udo van Dongen duidelijk waarom die bescherming zo belangrijk is. Cees doet dat voor de organisatie Ghost Fishing, Cor en Udo zijn vaste fotografen voor Duik de Noordzee schoon.

Maar dat fotograferen in de Noordzee niet iets is wat je zo maar doet, daar kunnen ze over meepraten. Precies wat ze zullen doen op het podium in de DuikeninBeeld-zaal tijdens Nature Talks. Met elkaar en met jou in het publiek praten ze over de uitdagingen die het fotograferen in de Noordzee met zich meebrengt. Ze vertellen over de natuur onder water en helaas soms ook het gebrek aan natuur. Uiteraard zal de discussie ondersteund worden met mooie foto’s die ze tijdens de duiken in de Noordzee maakten. En je krijgt alle gelegenheid om vragen te stellen.

Foto: Udo van Dongen

Over de fotografen
Cees Kassenberg
Cees (1965 – foto links) heeft twee passies: duiken en fotograferen. Deze twee zijn goed te combineren in onderwaterfotografie. Zijn voorkeur gaat uit naar het in beeld brengen van zaken die juist niet op de bodem van zeeën en meren thuis horen. Met name de moeilijker bereikbare wrakken hebben zijn interesse. «De Noordzee is voor mij interessant omdat het wemelt van de wrakken uit lang vervlogen tijden, maar ook recentere exemplaren zijn er te vinden. In tegenstelling tot veel andere zeeën, waarbij de uitdaging ligt in grotere diepte waarop wrakken kunnen liggen, is de Noordzee geen diepe zee. De uitdaging ligt hier in stroming en zicht. Het tweede belangrijke doel in mijn noordzeefotografie is laten zien wat er op de wrakken achterblijft – verloren vistuig, afval, enz.»

Cor Kuyvenhoven
Als onderwaterfotograaf is Cor (foto midden) vooral bekend van zijn foto’s van scheepswrakken op de bodem van de Noordzee. Door het gebruik van groothoek en fish eye benaderen zijn foto’s de beelden die de wrakduiker tijdens zijn duik zelf voor ogen heeft. Hij fotografeert ook in het buitenland, maar het Nederlandse water is zijn grootste passie. Waarom Noordzee? Omdat het duiken avontuurlijk is. Alle kennis die geleerd is, kun je gebruiken op de Noordzee. Diepduiken, stroming, slecht zicht, het kan allemaal tegelijk voorkomen. In verloop der jaren heeft hij ook veel bij geleerd. Hij is fotograaf bij Duik de Noordzee schoon. «Geweldig mooi en nuttig project! Als fotograaf een doel hebben om alle problemen en activiteiten vast te leggen is een belangrijke taak omdat de resultaten direct zichtbaar zijn. 1 goede foto zegt meer dan 1000 mooie woorden.»

Udo van Dongen
Udo (foto rechts) is onderwaterfotograaf en schrijver van duikreisreportages waarvoor hij de hele wereld afreisde. Sinds 2006 verschijnen zijn artikelen in vele duikbladen en ook andere media. Het fotograferen in koud water is een van zijn grootste passies en sinds de eerste Doggersbankexpeditie in 2011 is daar een nieuwe passie bijgekomen: Noordzeewrakduiken. Een nieuwe wereld ging voor hem open en sindsdien is hij met alle opvolgende expedities meegegaan. Zijn werk onderscheidt zich door kleurrijke groothoek- en macrofotografie met een goed gevoel voor compositie ondanks moeilijke condities.

Foto: Cees Kassenberg

De presentatie van Cees, Cor en Udo is op zondag 13 november van 12:30 tot 13:15 uur in de DuikeninBeeld-zaal tijdens Nature Talks.

Meer informatie over het DuikeninBeeld-programma, het festival en kaartverkoop….

Categorieën: Duiknieuws

Wie wordt Nederlands Kampioen Onderwaterfotografie?

NOB - di, 27/09/2016 - 11:01

Op 30 september wordt bekend wie de winnaar is van het NK Onderwaterfotografie en –videografie 2016. Je bent van harte uitgenodigd om bij de prijsuitreiking aanwezig te zijn!

Het evenement vindt vanaf 19:30 uur plaats in De Nieuwe Kerk in Zierikzee. Voorafgaand aan de prijsuitreiking wordt het langverwachte boek Onderwaterbiologie Wereldwijd gepresenteerd.

Categorieën: Duiknieuws

Cressi Gorilla Pro: ruim, robuust en watervast

Duiken in beeld - di, 27/09/2016 - 09:53

De Cressi Gorilla Pro is een zeer ruime, robuuste watervaste duiktas. Hij vervoert je duikuitrusting met gemak!

De droge tas heeft een inhoud van maar liefst 135 liter en is daarmee groot genoeg om meer dan alleen je eigen uitrusting droog te vervoeren. Met een eigen gewicht van slechts 1,5 kilo is deze tas ook nog een aanrader voor op reis.

De Gorilla Pro is niet eenkennig, want uiteraard passen ook de Cressi freedive vinnen in deze tas.

Wil je na de duik op een makkelijke manier spoelen? Ook geen probleem: gewoon water erin en als je klaar bent met spoelen, het ventiel opendraaien en het water weg laten lopen.

Aan de buitenkant zit een ritsvak om papieren droog te houden.

Wil je meer weten over deze Cressi Gorilla Pro duiktas, klik dan hier.

Categorieën: Duiknieuws

Onderwaterfotografiewedstrijd in Korea wordt alsnog gehouden

NOB - ma, 26/09/2016 - 12:05

In september zouden onderwaterfotograaf Jos Broere en zijn model Ester van den Doel deelnemen aan een internationale onderwaterfotografie wedstrijd in Zuid-Korea. Vanwege een tyfoon werd de wedstrijd onverwachts uitgesteld.

De wedstrijd zal nu worden gehouden van 12 t/m 16 oktober. Jos en Ester vertrekken de 11e naar het eiland Ulleungdo, dat ten oosten bij de kust van Zuid-Korea ligt. Aan de wedstrijd nemen maximaal vijftien landen deel, waaronder China, Portugal, Zweden, Hongarije, Rusland en Italië.

Categorieën: Duiknieuws

Workshops Onderwaterbiologie Wereldwijd voor instructeurs

NOB - ma, 26/09/2016 - 11:51

Op 1 oktober verschijnt het nieuwe boek Onderwaterbiologie Wereldwijd. Deze langverwachte publicatie is het meest uitgebreide Nederlandstalige boek over populaire duikgebieden buiten Nederland. Er wordt onder andere ingegaan op de Noodwestkust van Europ, de Middellandse Zee, Rode Zee, Caribische Zee, de westkust van Noord-Amerika en Pacifisch Azië. Het boek maakt onderdeel uit van de specialisatie Onderwaterbiologie Wereldwijd.

 Om jou als instructeur voor te bereiden op deze nieuwe specialisatie organiseren wij de workshop Onderwaterbiologie Wereldwijd.  Tijdens het theoriedeel in de ochtend behandelen we onder andere de inhoud van het boek en in de middag is er een praktijkopdracht. Tijdens de praktijkopdracht ga jezelf op ontdekking in het aquarium van de dierentuin.

Categorieën: Duiknieuws

Dirk Van den Bergh – Worden we te veel verwend?

Duiken in beeld - ma, 26/09/2016 - 09:54

Wie veel duikt, ziet veel onder water. Maar wanneer heb je het allemaal al gezien? En is het dan nog steeds mooi? Dirk van den Bergh filmde zijn duik bij de Tetjes en op Zoetersbout , zodat je zelf kunt oordelen: als je dit allemaal ziet op een dag duiken, ben je dan verwend?

Datum:  21 september 2016
Duiklocatie: Nieuwe Sluis/Tetjes, Zoetersbout

Ja, het begint erop te lijken dat we teveel verwend worden in de Oosterschelde, want een duik waarbij we prachtige slibanemonen, een gestippeld mosdierslakje, sepia’s én een galatheakreeftje zien vinden we tegenwoordig maar “gewoontjes” … We beseffen echter wel dat het meer dan de moeite loont om zulke duiken te maken! We genieten er telkens wéér van!

Voor de eerste duik bevinden we ons bij de Nieuwe Suis (klinkt beter dan “de Tetjes” vind ik) in Wemeldinge. Mijn buddy voor vandaag is Yvette Gladdines. De LW kentering is om 13.25 uur en we liggen om 13.00 uur in het water, dalen af naar 10,5 meter en gaan dan naar links, naar het Westen. Hé! Wij moeten hier toch stroom mee hebben tot aan de kentering? Niets van … we moeten hard werken om vooruit te komen. Blijkbaar is de kentering iets vroeger gekomen dan in de tabelletjes staat of is hier weer onderstroming want hoe verder we gaan, hoe heviger de stroming wordt …

Na 38 minuten houden we het voor bekeken: we geraken niet meer vooruit! Drie minuutjes vasthouden voor onze veiligheidsstop en dan terug. Het gaat snel en gelukkig gaan we tijdig aan de oppervlakte kijken waar we ons bevinden, want na 8 minuten zijn we al terug bij het strandje!

Onze tweede duik willen we bij Stoofpolder “Het licht” doen. Hier hebben we nog nooit gedoken en dat zal zo blijven: het is een heel eindje wandelen om de stek te gaan checken. De kant ligt vol wier en het lijkt ons op het eerste zicht toch niet zo’n leuke duikstek. We rijden naar het vlakbij gelegen Zoetersbout. Hier kunnen we buiten de kentering duiken.

Om 16.30 uur liggen we in het water. We gaan naar rechts van de trap. Het is opkomend water, maar de stroming is heel gering. Bij het terugkeren zweven we zalig terug naar de trap. Het was maar een sobere duik: weinig leven tegengekomen en alles lag bedekt met en grijze laag stof.

Dit was mijn 208e duik en mijn 34e met Yvette. Zij was in Madeira aan het duiken toen ik mijn 200e met een BBQ vierde en daarom trakteer ik haar nu in Bruinisse op een pizza: zonder haar zou ik nog lang niet aan die 200 geweest zijn! Smakelijk!

Categorieën: Duiknieuws

Chinese moerasslakken; grote exoten zonder pyjama

Duiken in beeld - zo, 25/09/2016 - 23:17

In Nederland duiken steeds weer nieuwe exotische dieren en planten op. Niet zelden nemen deze nieuwkomers in korte tijd sterk in aantal toe. Andere exoten gedragen zich minder invasief. Na de eerste vondst in 2010, komt de Chinese moerasslak nu in tien afzonderlijke gebieden voor. Dat kunnen er best meer zijn: hoewel opvallend en groot, kunnen ze zich verstoppen. Het blijft dus goed uitkijken.  

Oorspronkelijk kwamen in Nederland twee soorten moerasslakken voor: de Spitse en de Stompe moerasslak. De namen verwijzen naar de al dan niet puntige topwindingen en het feit dat het (zoet)waterslakken zijn. Het zijn relatief grote dieren, met een huisje dat maximaal zeven bolle windingen heeft en een als deur fungerend afsluitplaatje in de mondopening.

Inmiddels leven er in ons land vier soorten. In 2006 werd in Dordrecht een derde soort ontdekt, de uit Oost-Europa afkomstige Donau-moerasslak. Die is tot op heden nog nergens anders waargenomen. Een vierde soort dook op in 2010 en is inmiddels al bekend uit tien afzonderlijke gebieden.

 

De Chinese moerasslak Bellamya chinensis. De schelp is overdekt met modder- en kleideeltjes en algjes

Grote exoten

De Chinese moerasslak is verreweg de grootste van de vier genoemde soorten. Op dit moment staat de slak zelfs te boek als grootste in Nederland voorkomende zoetwaterslak. Alleen daardoor zijn volwassen exemplaren eigenlijk al te onderscheiden van hun kleiner blijvende inheemse verwanten. Het huisje van de Chinese moerasslak kan tot 7 centimeter hoog en 4,5 centimeter breed worden, bij de overige drie moerasslakken blijven de huisjes beneden de 5 centimeter. Het zijn echte exoten: het gebied van oorsprong ligt in zuidoost Azië en omvat China, Taiwan, Korea en Japan. Inmiddels zijn er ook meldingen bekend uit Canada, de VS en Hawaï. In Europa is Nederland tot nu toe het enige land met in de vrije natuur levende dieren, maar de verwachting is dat dit niet lang meer zal duren. Blijkbaar bevalt het ze hier goed, want op sommige vindplaatsen komen inmiddels grote aantallen voor.

Vestiging en leefwijze

Aangenomen wordt dat de dieren per ongeluk via tuincentra of de aquariumhandel in de natuur zijn terechtgekomen. Oorspronkelijk komt deze soort uit gemiddeld warmere gebieden. Dergelijke soorten sloegen vroeger vaak hoogstens tijdelijk aan, om na strenge winters te verdwijnen. Echt koude winters hebben zich in ons land echter al geruime tijd niet meer voorgedaan. Of de eerste nieuwkomers onder Elfstedentocht-omstandigheden de winter zouden zijn doorgekomen, zullen we nooit weten. Van vergelijkbare exoten is bekend dat de populaties zich na meerdere generaties aanpassen en steeds beter bestand raken tegen omgevingsinvloeden in hun nieuwe omgeving. Bovendien kruipen moerasslakken tijdens de winter, evenals andere meerjarige slakken, diep in de modder om zich tegen kou te beschermen.  Maar ook buiten de winter kunnen Chinese moerasslakken zich soms zodanig ingraven en ‘verstoppen’, dat het lijkt alsof de hele populatie is verdwenen.

Chinese moerasslak met een schoongemaakt huisje. Dit exemplaar is egaal donker groenbruin, maar egaal lichtbruin kom ook voor

 

Biotoop en voedsel

In het algemeen lijken de Chinese moerasslakken in ons land voorkeur te hebben voor stilstaande tot licht stromende wateren met modderige bodems. Ze leven van dood organisch materiaal dat zich in en op de bodem bevindt. Voor zover bekend worden geen levende planten gegeten. Een zekere mate van organische vervuiling lijken ze goed te verdragen. Dit in tegenstelling tot de inheemse Spitse en Stompe moerasslak, die beiden bekend staan als liefhebbers van schoon water.

Sluis van de monding van het Stroomkanaal van Hackfort nabij Zutphen. Hier werd een populatie van de Chinese moerasslak aangetroffen. Ook in het kanaal voor de sluis zijn exemplaren gevonden

Herkenning

Naast de al genoemde grote afmetingen van de huisjes, zijn de soorten onder andere ook te onderscheiden aan de kleur en het kleurpatroon. Bij de twee inheemse soorten en de Donau-moerasslak, die alle drie behoren tot het geslacht Viviparus, komen op vrijwel alle huisjes paarsbruine of roodbruine kleurbanden voor die doen denken aan ouderwetse streepjes-pyjama’s (of boevenpakken). Bij de Chinese soort, als enige behorend tot het geslacht Bellamya, ontbreken zulke pyjama-strepen en is het huisje overwegend donkerbruin tot bijna zwart. Uiteraard zijn er nog andere kenmerken, zoals de meer dunwandige schelpen en de sculptuur (structuur op de windingen). Maar wie op de grootte en kleurbanden let, bij volwassen exemplaren, komt al een heel eind. En graag: stuur uw meldingen en alles wat u te weten komt over het gedrag en de ecologie van deze soort per mail naar Stichting ANEMOON of via de bekende waarnemingenplatforms, www.verspreidingsatlas.nl, www.waarneming.nl en www.telmee.nl

 

Chinese moerasslak vanaf de zijkant bezien

Moeten we ons zorgen maken?

Van diverse soorten exoten is bekend dat ze zich explosief kunnen ontwikkelen. Ook van de Chinese moerasslak zien we plaatselijk een toename van het aantal individuen. Inmiddels is echter ook duidelijk geworden dat predatoren de populaties weten te vinden en vermoedelijk enigszins in toom kunnen houden. Wanneer ratten eenmaal weten hoe ze de slakken moeten opeten, kunnen de aantallen snel afnemen. Daarnaast worden de slakken ook gegeten door zoetwaterkreeften, andere knaagdieren en vogels. Jonge slakken vallen bovendien hoogstwaarschijnlijk ook ten prooi aan wormachtigen en vissen. Op basis van wat we nu weten is er geen sprake van een soort met een sterk invasief karakter. Maar zoals altijd bij niet inheemse soorten: alleen de tijd en het volgen van populaties zullen het ons leren.

Tekst: Tello Neckheim, Adriaan Gmelig Meyling & Rykel de Bruyne, allen van Stichting ANEMOON en lid van de Nederlandse Malacologische Vereniging
Foto’s: Adriaan Gmelig Meyling

Bron:
Soes, D.M., C.M. Neckheim, G.D. Majoor & S.M.A. Keulen, 2016. Het huidige voorkomen van de Chinese moerasslak Bellamya chinensis (Gray, 1834) in Nederland. Spirula 406: 11-18.

Dit artikel is uitgebracht door Stichting ANEMOON en met toestemming overgenomen van Nature Today.

Categorieën: Duiknieuws

Leendert Smit – De perfecte duik?

Duiken in beeld - zo, 25/09/2016 - 15:26

“Het lijkt een hele gewone duik te gaan worden. Het is zaterdaag morgen 07:00 en ik ben al bijna bij de Bergse Diepsluis.” Duikreporter Leendert vertelt over zijn duik.

Datum:  3 september 2016
Duiklocatie: Bergse Diepsluis

Zo vroeg duiken heeft allerlei voordelen waarvan de voornaamste is dat het nog niet druk is. Toch staan er al 2 (Belgische) auto’s als ik aankom.
Het zonnetje verschijnt net boven de horizon en het is windstil. Dat begint al goed.

Aangekomen bij de trap peil ik het water. Ziet er niet echt florissant uit maar goed.

Eenmaal wat dieper gekomen klaart het echter helemaal op en ik kan in 1 keer meters ver kijken. Ik zie het platform al van grote afstand liggen. Een school steenbolken zwerft om en onder het platform rond. Ik speur langzaam de reling af en kom eerst een zeedonderpad tegen en vervolgens een grote zeenaald. Ze spelen niet helemaal het ideale model maar ik ben behoorlijk tevreden.

Na nog een rondje besluit ik richting de steenblokken te gaan om te kijken wat ik daar nog tegenkom. Langzaam de helling opzwemmend zie ik een jonge Sepia. En nog een. En nog een. Op een gegeven moment duikelen 5 sepia’s in mijn blikveld. Wat een pech dat ik nu net mijn macro configuratie bij me heb. Daarmee krijg ik hoogstens 1 sepia in beeld. Het is wel een heel leuk gezicht. De sepia’s dansen op en neer en de een wil nog stoerder overkomen dan de ander. Ik volg ze een tijdje tot een zeebaars mijn pad kruist.


Ik kijk op en zie ene enorme school baarzen voorbij trekken. Het zijn er misschien wel honderd of meer en door het goede zicht lijkt het wel een scene uit de tropen. Fotografisch probeer ik er het beste van te maken maar de school krijg ik natuurlijk nooit goed in beeld.

Na dit hoogtepunt besluit ik snel terug te gaan want beter kan het niet meer worden. Zo wordt een hele gewone duik toch weer een bijzondere.

Categorieën: Duiknieuws

Het Belgische videografieteam: klaar voor het EK!

Duiken in beeld - zo, 25/09/2016 - 09:39

Op 1 oktober vertrekt het Belgische team naar Spanje voor de Europese kampioenschappen onderwatervideo- en fotografie. Duikeninbeeld interviewde Gery Beeckmans en François Wouters, de videograaf en teamcaptain van het Belgische team.

De voorbereiding voor het EK van Gery Beeckmans bestaat uit vele, vele uren onder water met zijn videocamera. Daarnaast nam hij deel aan het Nederlandse en het Belgische Kampioenschap onderwatervideografie. Vorig jaar won hij in beide landen en veroverde zo de titel Open Nederlands Kampioen en Belgisch Kampioen.

Nu is hij klaar voor vertrek naar La Heradura, Spanje. Wij vroegen hem en teamcaptain François Wouters naar de voorbereiding, verwachtingen en natuurlijk naar de concurrentie!

Voor Nederland gaan filmer Ronald Faber en Yvonne Tijmes naar het EK.

Categorieën: Duiknieuws

Daniël Versteeg – Twee primeurs in de Oosterschelde

Duiken in beeld - za, 24/09/2016 - 20:00

Als je iets bijzonder wilt, moet je er iets voor over hebben. En Daniël Versteeg wil de Zeelandburg voor zich alleen hebben. Dat is natuurlijk wel heel bijzonder! Dus hij gaat vroeg uit de veren. Maar zou dat de moeite waard zijn?

Datum:  20 september 2016
Duiklocatie: Zeelandbrug

Dinsdagmorgen 4:45. Poeh eh wat is het vroeg.

Maar ja, als je de Zeelandbrug voor jezelf wilt hebben dan moet je wat. Gelukkig had ik de avond ervoor al mijn duikspullen in de auto gelegd dus ik hoefde alleen de behuizing van mijn camera onder druk te zetten. Behuizing open, schakelaar omhalen en met het vacuüm pompje de luchtdruk verminderen tot het led lampje groen brand.

Na een 40 minuten rijden ( heerlijk rustig op de weg ) kom ik aan bij de brug. Niemand te zien maar ik had ook niet anders verwacht. Even een post op Facebook dat ik aangekomen ben en nog even de controle of het groene lampje nog brand van de behuizing. Na gezien te hebben dat dit goed was ben ik richting de waterkant vertrokken. Het was hoog water en ik door op de kentering. Na de eerste stappen in het water gezet te hebben zie ik overal grote blauwe stipjes in het water verschijnen. Allemaal net blauwe vuurvliegjes in het water. Het blijkt zeevonk te zijn. Deze eencellige diertjes lichten op zodra ze beroerd worden. heel gaaf om te zien.

Het doel van de duik vandaag was om de gehoorde slijmvis te vinden. Mij was verteld dat ik deze rond de pijlers kon vinden en de locatie was ongeveer uitgelegd. Ik dus rechtstreeks nadat ik onder ging op zoek naar dit prachtig mooie visje. Het gehoorde slijmvis is, zoals de naam al zegt een slijmvisje met hoorntjes. Deze zien er supergaaf uit en ik hem de 60mm op de camera gezet om toch nog een beetje afstand te kunnen houden om de foto te maken. Het gehoorde slijmvisje is namelijk aan de ene kant een schichtig beestje en aan de andere kant heel nieuwsgierig.

Aangekomen bij de plek waar ik ongeveer moest zijn ga ik op zoek. Iedere steen afzoeken. Ik wist helaas echt niet waar ik op moest letten dus je zoekt met een brede blik. Na een 30 minuten gezocht te hebben ( helaas zonder resultaat ) bedenk ik mij en ga ik verder zoeken op de blokken rond de pijlers. Het wordt al langzaam aan licht en ik zie dat het water al iets groener wordt van de opkomende zon.

Langzaam bestudeer ik iedere rots en ik heb inmiddels geleerd om soms echt gewoon voor 5 a 10 minuten de tijd te nemen om rustig aan te kijken en te zien of er iets beweegt? Op een bepaald moment zie ik iets bewegen. Het lijkt net een stukje mos maar als ik goed kijk zie ik dat het gaat om het wrattige tipje. Deze slak soort heb ik zelf nog niet mogen aanschouwen dus ook dit is weer een primeur voor mij. Ik maak enkele foto’s en kan moeilijk de voor en de achterzijde onderscheiden. Naast het wier valt deze heel slecht op en op de foto’s komt die eigenlijk niet goed tot zijn recht. Uiteindelijk zie ik hem naar voren bewegen en richting een kleine schelp op zijn kant staan. Eenmaal boven op deze schelp steekt deze mooi af tegen het water en kan ik enkele goede foto’s maken. Geheel tevreden en inmiddels weer 25 minuten verder besluit ik om het water uit te gaan. Na mijn setje in de kofferbak te hebben gelegd besluit ik naar de Albert Heijn te gaan om een paar broodjes te halen en beleg. Even ontbijten in de ochtend is toch wel lekker.

Ondertussen zie ik dat ik enkele reacties op de Facebook post heb en 1 hiervan is van Ferry en Leonieke van duikschool Dive Dive Dive. Zij geven aan later in de ochtend aan te komen. Ik rijd dus weer terug naar de brug om op ze te wachten en ga lekker zitten aan de waterkant. Het water lag er nog steeds als een spiegeltje bij en nadat Ferry en Leonieke aangekomen zijn praten we gezellig bij over de duiken en de vakantieplannen van ons beiden.

Daarna maar weer de spullen aantrekken en op naar duik 2. Ik wilde toch wel weer graag op zoek naar het gehoorde slijmvisje dus toch maar weer zoeken. Aangekomen op de plek zwem ik 2 rondjes en ja hoor. Ik zie hem zitten. Wat een prachtig beestje is het toch. Dus weer een primeur in de Oosterschelde. Ik had ze reeds eerder gezien op de Noordzee maar nog nooit in de prachtige wateren van de Oosterschelde.

Lekker aan de slag met de camera en zoals verwacht schiet die vaker terug in zijn holletje waarna ik even wegzwem en rondkijk en daarna weer rustig terug kom. Uiteindelijk lukt het mij om enkele foto’s te maken die naar mijn zin zijn. Het kan beter maar ik ben happy en laat onze vriend met rust. Zwemmend terug naar de kant zie ik opeens weer wat wegschieten. Ja hoor. Nogmaals een gehoord slijmvisje en deze bewoog zich vrij rond over diverse rotsen. Ik kon niet echt een plek vinden waar deze zich thuis hield. Ik probeerde nog enkele foto’s te maken maar hij ging er niet echt goed voorzitten en bleef maar bewegen. Na enkele minuten hield ik het voor gezien. Op naar de waterkant om het water te verlaten.

Eerst maar even onze spullen spoelen in de prachtig mooie faciliteiten van de omkleed ruimte bij de brug. Het werd steeds gezelliger bij de brug en ik zag weer enkele gezichten langskomen van onze Facebook duikgemeenschap. Na nog even wat tips gegeven te hebben waar het slijmvisje zat en het gestippeld mosdierslakje ( overal op deze plek trouwens ) besluit ik terug te gaan richting Zoetermeer om bij Divepost de flessen te vullen.

Wat heb ik weer genoten van onze prachtige Oosterschelde. 2 Primeurs op 1 dag. Wat heb ik toch een geluk!!!!!

Living my life to the max!!!!

Categorieën: Duiknieuws

Carla van Westing – Mooi!!!

Duiken in beeld - za, 24/09/2016 - 13:55

Deze keer duikt Carla van Westing bij een voor minder bekende plek: het Goese Sas. Maar ook daar weet zij haar favoriete onderwaterleven te vinden: naaktslakken!

Datum:  17 september 2016
Duiklocatie: Goese Sas

Ik krijg een appje van Edwin dat hij zaterdagmorgen vroeg de LW kentering wil pakken bij Goese sas. Nou, dat trekt me wel en ik zeg toe dat ik er ook ben. Harry is te druk op zijn werk en moet afhaken. Ik sta dus vroeg op, in de weet dat het op deze stek erg druk kan zijn. Zelf heb ik er pas 1 of 2 keer gedoken, dus ben niet bekend op de stek. En heb me laten vertellen dat de stroming hier best pittig kan zijn. Dus fijn om eerst nog eens met iemand te duiken die hier bekend is. Al snel blijkt dat Edwin ook met Astrid heeft afgesproken en ik voel me een beetje 5de rad… Maar we gaan toch met z’n drietjes onder, op zoek naar de Thecacera en nog meer wat er te vinden valt.

Het blijft hier lang ondiep en op een meter of 4 vinden we de eerste exemplaren. Uiteraard worden er veel foto’s gemaakt. Ik laat me ook niet onbetuigd en knip er op los. Naast diverse Thecacera’s vind ik ook een paar Janolus hyalinus. Evenals Janolus cristatus en Goniodorus castanea. Wat een mooie stek is dit. Hier moet ik echt wat vaker naar toe. Is best een simpele stek als je één keer weet hoe er te duiken. We zijn niet erg diep geweest, eigenlijk gewoon op ondiepte blijven hangen.

Wat erg leuk was om te zien, verschillende Thecacera’s die zich los laten van hun voedsel/ondergrond en zich op de stroming laten meevoeren naar een nieuwe stek om te fourageren. Ik heb een erg leuke duik gehad, evenals mijn buddies, ook al hoor ik later dat Astrid niet van met z’n drietjes duiken is. Als ik dat van tevoren had geweten had ik een ander plan getrokken, maar…eind goed al goed. Het was leuk, goed en beregezellig!

Zondag ga ik nog met Harry een stek langs de muur bij den Osse proberen. We hopen daar een mooier en dynamischer stek te vinden dan bij de Nieuwe Kerkweg. Na een flinke, steile klauter over de dijk, het muurtje en dan weer ouderwets klunen het water in, komen we helaas een beetje bedrogen uit. Het is wel ongeschonden hier, je kunt duidelijk zien dat hier heel weinig gedoken wordt. Maar het zicht is niets beter dan bij de duikstek en qua leven is er niet veel te beleven. Jammer, maar als je het niet probeert, dan weet je het niet.
Komend weekend zijn we niet in de buurt van Zeeland, dus ik ben bang dat er niets meer van duiken komt voordat we op vakantie gaan. Dat betekent dat het volgende report misschien van de Filipijnen komt. We zullen het wel zien.

Categorieën: Duiknieuws

Nature Talks – Reis mee met fotografe Wendy Hoevenaars

Duiken in beeld - za, 24/09/2016 - 10:26

Op zondag 13 november neemt onderwaterfotografe Wendy Hoevenaars je mee op een reis door helder water. Ontmoetingen met groot en klein zeeleven gegarandeerd!

Wendy Hoevenaars (1978) volgde enkele jaren na het succesvol voltooien van HBO Sporteconomie de Fotovakschool om zich verder te bekwamen in dat vakgebied. Haar fotowerk exposeert ze in binnen- en buitenland en ze geeft regelmatig lezingen over haar specialisatie: onderwaterfotografie. Wendy heeft diverse nominaties en internationale fotoprijzen op haar naam staan. «Mijn passie is deels mijn beroep geworden. In mijn dagelijks leven ben ik continu bezig met mijn grootste liefhebberijen: fotograferen en duiken. Vaak kan ik die twee ook combineren.»

De natuur en de dierenwereld inspireren Wendy enorm. «Ik ben een actief buitenmens en dat is terug te zien in mijn werk als natuurfotograaf. Zowel boven als onder water besteed ik veel tijd aan het observeren én fotograferen.» Ze volgt zelf regelmatig cursussen en workshops op het gebied van de natuur en de mariene biologie. «Er is nog zoveel moois te ontdekken! »

Presentatie
Het leven onder water is zeer divers en kleurrijk. «Het boeit me enorm om te zien dat er zo veel verschillende kleuren en dieren onder water te zien zijn. En wist je dat een groot deel van het onderwaterleven nog niet eens in kaart is gebracht?»

Wendy heeft al veel ontmoetingen gehad met verschillende dieren. Van een 13 meter grote walvishaai tot en met een heel klein maar prachtig gekleurd naaktslakje. Het is echt te de moeite waard om wat langer stil te blijven hangen bij al dat moois. Misschien gebeurt er nog wel iets verrassends!

«Graag wil ik jullie meenemen op deze reis langs prachtige helder water locaties. Reizen jullie mee?»

De presentatie van Wendy is op zondag 13 november van 13:45 tot 14:30 uur in de DuikeninBeeld-zaal tijdens Nature Talks.

Meer informatie over het DuikeninBeeld-programma, het festival en kaartverkoop….

Hieronder een greep uit het werk van Wendy. Klik op een foto om deze groot weer te geven en de diavoorstelling te starten.

Categorieën: Duiknieuws

Pagina's

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer